A mystical cover of mist slowly roves across the valley, and as it moves, a gentle drizzle of rain drops drifts in the air towards you. As you stand in the comfort of your balcony, the magic of the rain mixed with the myriad lights of the valley below transport you to a world so surreal that, doing nothing becomes all what you want to do here. Welcome to Yercaud.

For all the western ghats buffs among us, this idyllic hill station of Yercaud, nestled in the green bosom of the eastern ghats, comes as a surprise. A relaxing 4 hour journey from the maddening crowd of Bangalore lands you in Yercaud. Ideal for a quick weekend visit, Yercaud is one of those hill stations which still remain calm and peaceful, tucked away from the prying eyes of the tourist crowd. Apart from visiting a couple of view points, and boating in the lake, there is nothing much to do, and that is why you actually enjoy the beauty of this place.

The route is simple.

Bangalore – Hosur – Krishnagiri – Dharmapuri – Salem – Yercaud    (230 kms)

Once you reach Salem, you will reach a Y-junction where you will have to choose between going into the city, or continuing on the NH7. Take the road that goes into the city, and reach the five-road junction. Here, take left towards the Sarada-college road. After about 3 kms on this road, you will reach a signal where you should take left to reach Yercaud. There are sufficient sign boards all along to guide. The ascent is gradual and starts around 8 kms from here. The hair-pin bends are manageable if you have previous ghat-driving experience. Also, the roads are butter-smooth throughout the drive. Expect to pay tolls close to Rs.200.

One of the highlights of this drive is the breakfast at Adayar Ananda Bhavan just before you reach Krishnagiri. You can feast on yummy dosa, vada, idly, pongal and filter coffee. But the place is perpetually crowded and you will have to elbow your way through a crowd eager to pounce on the offerings as much as yourself. The food tastes good, and there are not too many good alternatives to this place. A2B also serves packeted snacks that you can carry and much along on your drive.

My enjoyable experience in Yercaud was also due to my place of stay. I chose GRT Nature Trails, a wonderful boutique hotel overlooking the Shevaroy hills. The hotel itself is perched on the slopes of the hill, and the view from here is spellbounding. The view is also available from the rooms. The rooms are super-comfortable and provided with 3-star facilities. One highlight is, they have a good collection of movie DVDs (English, Tamil, Hindi and Telugu) and books – ideal for anyone who just want to laze around in the room. The hotel property itself is tastefully done, and has a ‘Skywalk’ on the roof. This is a glass-floored walkway, some 100 feet above the valley below. At night, the whole of Salem town comes alive with lights, and it is a treat to watch. So, even if you do not stay here, it is worth visiting the roof-top restaurant to get a spectacular view in the evening.

There are other good accommodation in Yercaud as well. Check out hotel reviews on TripAdvisor. Hotel Shevaroys is an option I found pleasant and affordable.

Coming to food, we had our lunch at the GRT hotel’s restaurant. It was a buffet with a decent spread. The best part was the Tamil dishes on the spread – vazhaikai poriyal, karunai kizhangu varuval, poondu meen kulambu, and many other similar stuff. I and my wife relished the food quite well. The desserts were yummy and there was a lot of variety to choose from. The restaurant itself is quite comfortable and located at the highest point in the hotel, overlooking the valley.

A small lake in the center of the town attracts tourists. We chose a pedal boat, and pedalled as much as we could. The boat was too small for my size, and I had to really struggle to fold my legs and pedal. Choosing an oar-boat will be a better option – it comes with a boatman. Around the lake, don’t miss sampling the hot bhajjis. We also had bhel puri, but it was not much impressive. Adjacent to the lake, there is a deer park. It houses some animals in enclosures, and is ideal for a small walk around. My wife, especially, enjoyed the swings put up in the park.

There are a couple of view points – Ladies’ seat, Gents’ seat, Children’s seat and Pagoda point. There is a Servarayan temple, and a rose garden as well. These are your typical tourist spots, and can be covered in the morning. It shouldn’t take more that 3 hours to see all of them. The drive up to these view points and the winding routes are much enjoyable than the destination itself. Some vendors around these view points sell different varieties of fruits, which would be worth trying out. Monkey menace is omnipresent – so beware!

If you are interested in a bit of descent and climb, you can visit the Killiyur falls. But, expect flowing water only during the monsoons. Also, there is an All-Terrain-Vehicle (ATV) track near the Grange resort. It would be fun to try this out with a bunch of friends.

Despite all these, as I had mentioned before, spending a night here, and lazing around doing nothing much is the ideal way one should enjoy Yercaud. Some blogs claim that a day trip to this place is sufficient. My take is, you gain nothing in a day trip. Spend a night and relax in the hills; enjoy the sun rise and the sunset; boat in the lake; have a cozy dinner with your partner; take a small walk – eat hot bhajjis; wake up in the morning – drive around to the view points; have a pleasant drive back to Bangalore. This is how I would recommend spending a weekend in Yercaud.

We were done with our stay in Yercaud by noon on Sunday. I and my wife decided to take a detour to Hogenakkal falls near Dharmapuri on our way back. That was an interesting experience as well – but to talk about in another post. This is the route we took on our way back.

Yercaud – Salem – Omalur – Mecheri – Pennagaram – Hogenakkal

Hogenakkal – Pennagaram – Palakodu – Rayakottai – Hosur – Bangalore

I liked this route better because of the greenery, variety in terrain and small villages that come in between. In contrast, the spectacularly laid NH7 is a bit monotonous and boring. So, it could be a good option to make this detour while driving back.

In short, Yercaud is definitely a worthy break for a weekend visit from Bangalore.

There are no rocks, no hills, no greenery, no nothing! Absolute barren stretches all along. All of the long road, for the next 3 kms is visible right from here, and there is no sign of life. As the cab travels along the totally nondescript, long and straight road, bordered with nothing, you can’t help but doze off into dreams of wandering in lonely deserts in search of food and water, with strange lizards and cruel cacti looking on. The sun glares at your face, and you wonder what brought you here, of all places.

That will be how you can describe the journey in most parts of the Rayalaseema region of Andhra Pradesh. The journey to Belum caves was nothing different either. Approximately 275 kms from Bangalore, in the Kurnool district of Andhra Pradesh lie the longest caves in the plains of India – the Belum caves.

In no man’s land, these caves pop up suddenly out of nowhere. Actually, they don’t even pop up. They are completely underground. Even when you purchase the entry ticket for this natural wonder, you would just be wondering where the caves are. Then as you enter the caves and move further, you realize slowly, they were right beneath your feet!

The caves are a natural formation of limestone deposits that cause interesting structures over the passage of time – a process that takes millions of years. Stalactite and Stalagmite formations can be found here. A completely underground passage way, large chambers and wonderful rock formations have been formed here, which is the reason for the tourist attraction.

These caves are the second longest in India (the longest ones measuring about 22 kms are Krem Liat Prah in the Jaintia hills of Meghalaya). As there is a lot of information about these caves on the net, I will just give you some travel tips.

• The caves are totally worth the visit. If you are somewhere around the region in Andhra, definitely make it a point to visit here.

• The total walk inside the caves is around 2 kms. It is hot (Outside air is pumped inside using compressors. Still you feel the heat). You will sweat like hell. Carry a towel to wipe yourself out. It is absolutely necessary.

• It is not advisable to drive here. Because, you might doze off as I had already mentioned. There is absolutely nothing scenic on the highway. You can see the road as far as your eyes can reach, and you can see nothing! Take a cab!

• Guides are available at the entrance. They take Rs.10. Hire one of them. One, they carry a torch to show you the way. Two, they tell you a lot of stories about the caves.

• Some places in the caves need some acrobatics to reach. Sometime you might have to crawl. Not too frightening. It might be difficult for the aged.

• There is no accommodation near the caves. You have to stay at Anantapur or Kurnool. Nandyal is also a nice place to stay. The caves are about 75 kms from Nandyal. Food is served in a small restaurant near the caves. Don’t expect too much – simple, tasty Andhra meals are served.

Now, over to the pics…

Entrance to the caves

Vinoth, Rahul and Karthik

A game of hands

Rahul, the devil

Near a man-made fountain

Details on the ceiling

Vinoth looking on

A secret passage

Details on the ceiling

Karthik posing

An underground chamber

Buddha statue outside on the plains

Karthik falling in

Enjoy maadi…!

I finished my last year with an eventful vacation in Goa, enjoying all the beaches and birds of the west coast.

What’s more exciting?

The new year for me has already begun thunderously, with my write-up on Parambikulam Wildlife Sanctuary getting published in The Banyan Trees.

You can read my article here. Many thanks to Dhivya.

The Banyan Trees is a new-age online monthly magazine that gives a platform to display creative content. The Banyan Trees team has been doing a great job, and the magazine has improved a lot since its first issue in November 2009. I wish them all the best in their effort. A neat looking flash version of the magazine…

http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf

What’s even more exciting?

Looking at the wonderful show put up by the Banyan Trees, I have been lately thinking about starting my own magazine. It will be a collaborative effort, with the help of friends. Watch out for the first issue very soon…

If you thought Goa is all about beaches, you are wrong! Goa has something for all types of people. If you are the kind who wants to just laze around doing nothing, Goa is the place for you. If you want to party hard and rock the night, Goa is the place for you. If you are a fan of old Portuguese forts, Goa is the place for you. If you are a religious person, and want to do church-hopping Goa is the place to be! We decided on a mixture of these. We started our Day 2 with a visit to the famous churches of Goa. Click here for our Day 1 in the dream called Goa.

Dancing in the beach shack

To visit these churches, you will have to travel a good 30 kilometers from the Calangute area. We had our hired bikes and started out, braving the scorching sun, which grew hotter and hotter as the day progressed. The Old Goa, where these churches are located, is a small town, but with magnificient and imposing churches. The churches remind you of the glory of the past history – the Portuguese history.

Mammoth structures with impeccable architecture and soul-binding divinity – these churches will never fail to excite any person inclined to buildings. The only thing you will have to be careful and protective about, is the heat of the morning, which could easily make you tired walking around these huge structures. The long and stunning hallways of these churches leave one wondering how they were built in the first place, centuries back! We spent all the time in the morning watching the churches, and had lunch at a small restaurant in Old Goa. As would always be the case, we ate fish, fish and more fish. The fish never fails to amaze in Goa, which is another of the reasons why we felt so bad leaving the paradise.

Returning from our trip to the churches, we had very little strength left in us for the day. We had earlier planned to visit the Vagator beach, about which we had heard a lot, but on the last moment, decided against it. We took bath in the Calangute beach till we were tired, and till we had enough and more of the beach. It was an exciting experience. The waves are a bit strong towards the Baga beach, but it is not a subject of worry, since there are umpteen people in these beaches, and the Lifeguard is always there to help you in case there should be any problem.

Dil Chahata Hai fort

The evening was again time for a sumptuous beach dinner of chicken, prawns and fishes, not to mention the bottles of beers that went in. There was a live karaoke party in the restaurant (beach shack) and we were listening to all kinds of songs we had never heard till then. Buffalo soldier… song was the best of the lot – with a cheerful old guy singing, and he was indeed very good. People (read gals) in the restaurants also were excited by the song. There is no limit for excitement in Goa. They came towards our shack and started dancing alongside, adding to the mood of revelry. We enjoyed the whole of the night and went home tired and exhausted well after midnight, and again had a dreamy sleep. I had given instructions to everyone to be ready for the next day’s adventures at Vagator, and not to delay the start at any cost.

We greeted our last day in Goa, again with lot of expectations. I just changed my mind, and decided that we will ride to Arambol beach rather than Vagator, and visit the Vagator beach if we had enough time while returning from Arambol. The ride to Arambol was quite long. May be it is around a 35 kms from Calangute. But, the beach is well worth the travel. We rode and rode and rode and finally came to the spectacular beach called Arambol. It was paradise on earth.

Bikini babes and stunning damsels marked the Arambol beach. We had never seen so many hot ladies in bikinis, that we soon decided to ditch any other plan for the day, and just remain in the Arambol beach, and that was not a bad plan at all. One remarkable thing about Arambol beach is, the waters are so shallow that you can go quite a distance into the sea, and still the water remains at waist level. The waves are not too strong at all, and it would be a completely enjoyable experience. To spice up things, a great looking female and a guy got into water, and all our eyes lit up, and we wondered – Is this India…? We enjoyed our bath in the waters for another 2 hours or so. Time flew by, and we never wanted to leave, but we had to, since it was our last day, and we had to board our train late that night.

Actually, there is a small fresh water lake near the Arambol beach, which is a nice place to take bath in… but we had to walk quite a distance (about 2 kms) to reach this. It would have been a nice walk skirting the beach, and the place was at a visible distance only, but again as we had to leave that day, we decided to reserve the lake for our next trip. We took more eyefuls of the bikini babes, and had lunch again at a nice beach side restaurant at Arambol beach. Chickens, fishes and prawns again. On our way back, we saw that almost the whole of our day had been spent in Arambol alone, and no one regretted it. It was the best of the beaches. Not too crowdy, shallow enough, white and clear sand, and to top it all, bikini babes. A nice way to end our trip.

We came back to our room in Calangute, took a short nap, then woke up, bade farewell to our nice host, and started back to Panjim. Rahul bought some wine to be taken back to friends. We also bought a special cake called Bebinca, which Rahul said would taste great. But I warn you, it tasted just like normal halwa, and was grossly overpriced. So, beware.

We had some fruit juice near the station, and then boarded our train to Bangalore. It was one of my best journeys. All of our hearts were refusing to wake up from the dream called Goa… All we were discussing was about when we would make our next trip to Goa…

Vinoth is getting married, and I am moving to my own house in Bangalore… Balayya has shifted to Banashankari. So, practically we are all heading in different directions. But we have decided to come together (at least the bachelors) in December of 2009 to make our next week-long trip to the dream called Goa. Let us see if we make it to our dreams…

Click here for our Day 1 in the dream called Goa.

Vagator beach in Goa

Little did I know of this lovely Indian state till Srikanth, a friend of mine, came back from Goa to tempt us all with vivid descriptions and animated accounts of his three days in Goa. After listening to his account, we were all longing to hit the beaches as soon as possible. It catapulted the imaginations of us all beyond bounds, and soon I was on board the Madras-Vasco Express with 5 of my friends to an unforgettable journey to the destination – Goa.

In the train

By the time the train reached the Vasco-da-gama station, it was late afternoon. It would be a good idea to rent bikes to get around Goa, since the beaches and places to visit are spread quite apart. However, Vasco is a business city rather than a touristy one, and so it would be rather easy to take the Kadamba shuttle service from Vasco to Panjim. The Kadamba bus stand is just at a stone-throw distance opposite to the Vasco railway station. Just avoid the taxi touts and head straight to the bus stand to catch the shuttle. It is a 30 km journey which can take about 45 minutes. We got the last of the seats in the shuttle, and left Vasco to reach our first destination – Panjim.

Vinoth and Balayya

Panjim is written as ‘Panaji’ in English for reasons unknown to me; however the locals call it Panjim, (or exactly ‘Ponjie’). Panjim is a quiet and leisurely town, which is also the capital of Goa. The Kadamba bus stand is towards the northern part of the city, and has local buses that can take you to a lot of villages around the place. Also remember that this Kadamba bus stand is the place where you will have to come back to catch the shuttle service back to Vasco on your return journey. We had already booked our rooms in Alfa Guest House in Calangute beach, and decided to take bikes from here. We just had to ask around, and soon got three motor bikes, which we planned to use for the next three days in Goa. (It was the end of January when we went and we paid Rs.200 per day for each bike for three days).

The next half-an-hour of our journey was on the motor bikes. We rode through wide roads, narrow roads, climbed up, rode down, honked, overtook vehicles and enjoyed our ride, when we finally reached Calangute. It was a Saturday afternoon, and already we could make out that it was a world in itself. Indians and others, young and old, male and female, a lot of people were happily, either briskly or lazily, walking up and down the road leading to Calangute beach. It was a care-free life, away from offices, meetings, deadlines, appraisals and bonuses. A life full of excitement, or a life embroidered in peace – you get to meet both of these worlds in Goa. No wonder Calangute beach is called the queen of the beaches in Goa. We just spent some time in the room refreshing ourselves after the long journey, and soon hit the beach.

The dance party

It is a pleasure to walk on the Calangute-Baga stretch of beaches. Though crowded, these beaches have a lot to life in them. There are these umpteen numbers of touts who want you to take up one of the innumerable water-sport activities in the beach. There is parasailing, banana rides, water-scooters, dolphin-watching rides, and the list goes on. Every 10 feet, you get greeted by someone asking you to take one of these rides. We were tired and wanted to put off all that stuff for the next day. Being young and single bachelor men we were, we just liked the large crowd of the fairer sex in Calangute, both Indian and other, clad in beachwear and basking in the sun. We took eyefuls and kept strolling along the beach. Soon we found a place to get into water. We did just that, and enjoyed the cool waters of the beach, which was the reason we had come over five hundred kilometers from Bangalore to this wonderland.

Me, Rahul and Sim

A good thing about the beaches in Goa is that there are lifeguards stationed in every beach in the state. A bad thing for us is that their services end at around 6.30 pm, and they ask the tourists to leave the waters and come ashore. It was already near sunset that we entered the waters, and we thought it is wise to listen to them and came out after sunset. We decided to spend more time in the waters the next day. We just continued our bird-watching routine, and reached our guest house, and got ready for the night.

The night is the best time of the day to be on the Calangute/Baga stretch of beaches. There is a party mood lingering on the beach, and a long chain of beach shacks, each playing inviting music and live bands, make the mood even more enthusiastic and charged. There are tables put facing the beach and it is simply great to have a seaside candlelight dinner with your sweetheart, provided you have one. The unfortunate bunch of men we were, we had to be contented with each others’ company, not to mention the company of chilled beer.

Ravikiran

We chose a shack called Lucky Star which had a lot of people already (a lot of people means, the food and music is good J). A live band made sure all of the guests were on their feet, and a group of gorgeous females around made sure the night was good. Add it to the mouth watering, delicious food – chicken lollypops, kebabs, fish and rice… it was an unforgettable night. We also smoked an apple flavored hookah, which was the first time I did that, and it was a cute experience. We had gala time until around midnight, and reluctantly walked away from the beach to our rooms.

The first day in Goa ended in a rocking night and a dreamy sleep. The waters of the sea kept washing our thoughts through the night, and that we were already tired gave us a good night’s sleep.

To be continued…

For the continuation of this story, click here…

அய்யனார் சிலை

என்னுடைய Hyundai Santro நீண்ட பயணத்திற்குத் தயாராகிவிட்டது. நாங்கள் இதற்கு முன்னால் மேற்கொண்ட பயணங்களோடு ஒப்பிடும் போது இது மிகவும் சிறிய பயணம் தான் என்றாலும், போவது ஒகேனக்கல் என்பதால் எங்களுக்குள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகள், கொஞ்சம் நடுக்கம் கூட நான், ஹேமந்த், ஸ்ரீகாந்த், ஜிபி, மன்மோகன் என்று எங்கள் ஐவர் குழு. காலை 7 மணிக்கு, பணஷங்கரியில் மூக்குப் பிடிக்க நாஷ்தா பண்ணிக்கொண்டு (ஹிஹி… பெங்களூர் கன்னடம் எட்டிப் பார்க்கிறது) பெங்களூரிலிருந்து புறப்பட்டோம்.

இணையத்தில் நிறைய ஆரய்ச்சிகள் செய்து, ஒரு வழியாக, ஒரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தோம். ஓசூர் வரை சென்று, அங்கு சந்திரசூடேசுவரர் ஆலயத்தைத் தாண்டி, மேம்பாலத்தைக் கடந்ததும், வலப்பக்கம் திரும்பி, இராயக்கோட்டை நோக்கிச் சென்றோம். அங்கிருந்து பாலக்கோடு – பென்னாகரம் – ஒகேனக்கல். வழியில் பென்னாகரத்தில் தான் முறுக்கு மீசையும், வீச்சரிவாளுமாக வீற்றிருக்கும் ஐயனார் சாமி சிலைகளை முதல் முறையாகக் கண்டேன். காவல் தெய்வமான ஐயனாருக்குக் காவலாகச் சில காக்கிச்சட்டைக் காவலர்களின் சிலைகளையும் அங்கே கண்டது நகைப்பாக இருந்தது. இது தான் சமயம் என்று, புதிதாக நான் வாங்கிய SLR Camera-வுக்கு நன்றாக வேலை கொடுத்தேன். அப்படியே கிராமச் சூழலை இரசித்துக்கொண்டே ஒரு வழியாக, ஒகேனக்கல் வந்து சேர்ந்தோம்.

பரிசல்

வரும் வழியில் இன்னும் ஒரு தமாஷ்! தேநீர் அருந்துவதற்காக ஒரு சிறிய கடையில் நிறுத்தினோம். என்னுடன் இருந்த ஹேமந்த் என்ற நண்பர் கன்னடிகர் என்பதால், அந்தக் கடக்குச் சென்று மூன்று கப் தேநீர் வேண்டும் என்று சொல்வதற்காக, “மூரு மூரு” என்று சொல்லியிருக்கிறார். (கன்னடத்தில் ‘மூரு’ என்பது மூன்றைக் குறிக்கும்). அதற்கு அந்தக் கடைக்காரம்மா, “இங்க மோர் எல்லாம் கிடைக்காது சார்” என்று சொல்ல, நானும் என் தமிழ் நண்பர் ஸ்ரீகாந்தும் சடார் என்று சிரித்தது மறக்க முடியாது.

ஒகேனக்கல்லில் நாங்கள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன்,

பரிசல்காரர்

அல்ல அல்ல, காரை விட்டு இறங்கும் முன்பாகவே, பரிசல்காரர் ஒருவர் எங்களைச் சூழ்ந்துகொண்டார். “ஒகேனக்கல்லில் செய்வதற்கு இருக்கிற ஒரே வேலை, பரிசலில் சென்று பார்ப்பது, மசாஜ் எடுத்துக் கொள்வது – இந்த இரண்டும் தான் சார்”, என்று சொல்லிக்கொண்டு எங்களுடனேயே வந்தார். இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், ஒருவர் எங்களை அணுகிய உடனேயே, வேறு எவரும் எங்களை அணுகாமல் விலகிச் சென்று விட்டனர். இது இவர்களுக்குள் இருக்கும் ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். அல்லது, வருகிற வருவாய் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதாகக் கூட இருக்கலாம் – எனக்குத் தெரியவில்லை, விசாரிக்கவும் மறந்துவிட்டேன். பரிசலில் சென்று ஒகேனக்கல் அருவிகளைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குச் சிறிது நேரம் அந்தப் பரிசல்காரருடன் பேரம் செய்தோம். இறுதியில், ஆளுக்கு 250 ரூபாய் என்று முடிவு செய்து, பரிசலில் ஏறினோம்.

பரிசல் பார்ப்பதற்கு மிகவும் இலகுவாக இருந்தது. இந்தப் பரிசல்காரர்கள் அதை ‘அலாக்’காக தூக்கிக்கொண்டு நடப்பது சுவாரசியமாக இருந்தது. அநதப் பரிசல் என் போன்ற பெருத்த உருவத்தைத் தாங்குமா என்ற அச்சம் எனக்கு இருந்தது. ஆனால் என்னைச் சரியாக நடுவில் உட்கார்த்திவிட்டு,

சுற்றும் பரிசல்

மற்ற நால்வரையும் விளிம்புகளில் அமரச் செய்தார் அந்தப் பரிசல்காரர். இதனால், நேர்த்தியாக மிதந்து, எங்களை அழகாகச் சுமந்து, பயணத்தைத் தொடங்கியது எங்கள் பரிசல்.

ஒகேனக்கல் பாறைகள் நிறைந்த பகுதி என்பதால், நீரின் ஆழம் எல்லா இடங்களிலும் சரிசமமாக இருப்பதில்லை. சில இடங்களில் ஒரு அடிக்கும் குறைவாகவும், பல இடங்களில், 40-50 அடி ஆழத்திற்கும் நீர் இருக்கிறது. இதனால், ஆங்காங்கே பரிசலில் இருந்து இறங்கி பயணிகள் நடப்பதும், பரிசல்காரர் பரிசலைத் தூக்கிக் கொண்டு நடப்பதும், இது போன்ற இடங்களில் makeshift கடைகள் தின்பண்ட வகைகளை விற்பதும் ஒகேனக்கல்லில் வாடிககையான ஒன்று. இது போன்ற ஆழமில்லாத இடங்களில் பார்ப்பதற்கு சில நல்ல காட்சியிடங்கள் இருப்பதால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கிறது. நங்களும் பரிசலில் இருந்து

காத்திருப்பு

இறங்கி, முதல் சிற்றருவியைப் பார்த்தோம்.

நீரின் வேகம் எங்களை நிலைகுலையச் செய்யும் அளவுக்கு இருந்தது. ஒரு நிமிடம் ஆடிப்போக வேண்டியதுதான். கர்நாடகத்தின் கபினி, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணைகளில் இருந்து திறந்துவிடப் படும் நீர் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வந்து, தமிழகத்தின் சமப்பரப்பான நிலங்களில் கலப்பதற்காக மலையிலிருந்து மடவுக்குப் பாய்கிற இடம் தான் ஒகேனக்கல். அப்படிப் பாய்கிற நீரின் வேகத்தை அங்கே பார்க்கிற போது தான் காவிரியின் பரப்பளவு என்ன என்பது புலனாகிறது. Water gushing rapidly into the gorges of Tamilnadu is a sight to watch and cherish. கணக்கற்ற நிழற்படக் கருவிகள் அங்கே ‘க்ளிக்’கி, நீரின் வேகத்தை – வேகத்தின் நிழலைத் தமக்குள் பதிந்து கொள்கின்றன – பயண நினைவுகளுக்காக! மேலும், ஒகேனக்கல்லின் பரப்பு முழுவதையும் பார்ப்பதற்காக அங்கு ஒரு பார்வை கோபுரம் (watch tower) அமைத்திருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து பார்ப்பது பிரமிப்பாக இருந்தது.

மீன் வறுவல்

இந்த stop முடிந்து மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம். இம்முறை, பரிசல்காரர் பரிசலை 360 டிகிரி சுழற்றியது தான் சிறப்பம்சம். அவர் சுழற்றியதில் நாங்கள் எல்லாம் தலை சுற்றிப் போனோம். இன்னும், பரிசலைச் சில சிற்றருவிகளின் கீழ் கொண்டு சென்று எங்களை நனையச் செய்தார். இவை எல்லாம் எல்லா பரிசல்காரர்களும் செய்தார்கள். பின் ஒரு மணல் திட்டில் எங்களை இறக்கிவிட்டார். அந்த மணல் திட்டு தான் கர்நாடகா-தமிழ்நாடு அரசுகளிடையே சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியிருகிறது – the disputed area – என்று சொன்னார். அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில், ஒரு மின் உற்பத்தி தொழிற்சாலை அமைக்கும் அளவுக்கு அத்திட்டு பெரிதாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதை பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல், நாங்கள் எங்கள் வேலையைப் பார்க்கத்

காவிரி

தொடங்கினோம். இந்த மணல் திட்டின் சிறப்பம்சம் (highlight), வறுத்த மீன்கள். ஒகேனக்கல்லுக்கே இது ஒரு சிறப்பம்சம் என்று கூடச் சொல்லலாம். எங்கு பார்த்தாலும் மீன் வறுவலின் வாசம் மூக்கைத் துளைக்கிறது. நானும் எனது அசைவ நண்பர்களும் மீன் வறுவலை ஒரு பதம் பார்த்தோம். மற்றவர்கள் சிப்ஸ் மட்டும் தின்று மனநிறைவடைய வேண்டியிருந்தது பாவ்ம்

இவ்விடத்தில் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். என் நண்பர்கள் எல்லோரும் நீரில் நீந்தி – விளையாடிக் கொண்டிருக்க, நான் கரையில் நின்றுகொண்டு மீன் தின்றுகொன்டிருந்தேன் (ஹிஹி… வழக்கம் போல…). அவர்களில், நண்பர் ஜிபிக்கு நீச்சல் தெரியாது. காலடியில் இருந்த மணலில் நன்றாக ஊன்றிக்கொண்டு, நீரில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர், திடீரென்று கால் வழுக்கி, நீரில் மூழ்கத் தொடங்கினார். காலடியில் இருந்து மணல் சரியத் தொடங்கியதாலும், நீரில் current அதிகமாக இருந்ததாலும், அவரால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு வழியாக, ஹேமந்துக்கு நீச்சல் தெரியுமென்பதால், அவரை இழுத்துக் கரை சேர்த்தார். நாங்களெல்லாம் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து விட்டது அப்போதுதான். அதனால், ஒகேனக்கல்லில் நீரில் விளயாடும் போது, எச்சரிக்கை மிகவும் முக்கியம்.

பாய்ச்சல்

இந்த இடத்தை முடித்து கொண்டு மீண்டும் பரிசலில் ஏறி, ம்றுகரையில் இருந்த பாறைகளுக்குச் சென்றோம். இந்தப் பாறைகளின் இடுக்கில் நீர் மிகவேகமாகப் பாய்வது, குளிப்பதற்கு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. நான் முதலில் குறிப்பிட்டது போல, இங்கும் வேகம் மிக அதிகமாக இருந்தது. நாங்கள் பாறை இடுக்குகளில் ஊன்றிக்கொண்டு குளித்தோம். ஸ்ரீகாந்த் மட்டும் எண்ணெய் மசாஜ் செய்து கொண்டார். நாங்கள் எல்லாம் தண்ணீரின் மசாஜ்ஜையே தாங்கமுடியாமல் திணறியபடி மகிழ்ந்தோம். 2 ம்ணி நேரம், நீரில் விளையாடிக் களைத்து, பின் மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம்.

இது தான் இறுதிப் பயணமாக இருந்தது. ஒகேனக்கல்லின் கர்நாடக எல்லையில் ஒரு மலை இடுக்கில் நீர் பீய்ச்சாடித்துக்கொண்டு பாய்கிற கண்கொள்ளாக் காட்சியைப் பார்க்க மக்கள் எல்லோரும் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தனர். முன்னர் சொன்ன வேகத்தைத் தூக்கிச் சாப்பிடுகிற அசுரப் பாய்ச்சல் இது. சிக்கினால் சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிற இராட்சதப் பாய்ச்சல். அரண்டு

ஐவர் குழு

போகிற அளவுக்கு ஆர்ப்பரித்துப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தது காவிரி. இது தான் பயணத்தின் கிளைமாக்ஸாக இருந்தது. பயணம் முடிந்து திரும்பிச் சென்று நண்பர்கள், உற்றாரிடம் வருணிக்க வேண்டும் என்றால், அந்த பாய்ச்சலையும், வேகத்தையும், அசுரத்தனத்தையும் அளந்து விவரிக்க வார்த்தைகள் கிடைக்காது என்பதால், நிழற்படக் கருவிகள் இறுதியாக ‘க்ளிக்’கிக் கொண்டன. பயணத்தை இனிதே முடித்த திருப்தியும் எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

திரும்புகிற போது, இன்னும் ஒரு பொட்டலம் நிறைய மீன் வறுவல் வாங்கிக் கொண்டோம். ஒரு மாறுதலுக்காக, தர்மபுரி – கிருஷ்ணகிரி வழியாகவே பெங்களூர் திரும்பலாம் என்று திரும்பிய எங்களின் பொறுமையை மிகவும் சோதிப்பதாக அப்பாதை அமைந்துவிட்டது. சாலைப் பழுதுபார்க்கும் – விரிவுபடுத்தும் பணிகள் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நடந்துகொண்டிருந்ததால், காரை ஓட்டிய நண்பர் ஸ்ரீகாந்த் களைத்துப் போனார் என்றால், அது குறைவுதான். மீண்டும் பென்னாகரம் – பாலக்கோடு – இராயக்கோட்டை – ஓசூர் பாதையில் செல்வது தான் சிறந்தது என்பது இப்பதிவைப் படிக்கிற அன்பர்களுக்கு நாங்கள் கொடுக்கிற டிப். முழுதும் களைத்து, இரவு 12 மணியளவில் பெங்களூர் வந்து வீட்டில் படுக்கையில் விழுந்ததோடு எங்கள் பயணம் இனிதே முடிந்தது.